Skrzętnie uwijający się kreatorzy wizerunku Prezydenta RP przygotowują się niechybnie do kolejnej odsłony pospolitej rzeczywistości – z kim, jak i dlaczego (i to jest zasadnicze i najważniejsze pytanie) mamy do czynienia. Zbliżające się święto odzyskania niepodległości stanie się niewątpliwie dniem, który poza przewijającymi się komentarzami, odnoszącymi się do obchodów tej uroczystości, skieruje baczną uwagę na finał i reżyserię przedsięwzięcia organizowanego pod auspicjami Prezydenta RP.

Miał być bal, a na nim 55 głów państw. Najdoskonalsze fraki, cudowne balowe suknie pań, klasyczny taniec, kuluarowe rozmowy, podniosła atmosfera i pojawiające się na ustach wszystkich obecnych uczestników balu słowo – Polska. Jednym słowem wielka, światowa uroczystość ku czci jakże ważnego święta narodowego, tu w jednym z krajów, w środku Europy.

Balu nie będzie, 55 głów państw również. Nie będzie też fraków, ani też strojów balowych. Nie będzie też wielkiego i wyjątkowego wydarzenia odbijającego się echem w światowej prasie i międzynarodowych mediach. Ale, czyżby na pewno nie będzie?

Czyżby najdoskonalszy sztab fachowców, niezastąpionych doradców i wybitnych, a co najważniejsze oddanych specjalistów, nie zadbał o to, aby ten dzień nie został należycie dostrzeżony? Ależ absolutnie nie. Balu nie będzie, ale zapowiada się huczna, patriotyczna gala a pikanterii i odniesieniu się do patriotycznych instynktów Polaków, które 90 lat temu doprowadziły do odzyskania niepodległości nada nie kto inny jak…Maryla Rodowicz i jej…koncert pieśni patriotycznych.

Rozpoczęcie uroczystego koncertu z okazji 90 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości to patriotyczny spektakl „Jadą wozy kolorowe”. Rozwinięciem koncertu będzie – „Szparka sekretarka”. Zakończeniem patriotycznego spektaklu (z owacją na stojąco) i pompatyczną wymową słowa śpiewanego będzie „Sing-Sing” (z koleżków trzech, zostało dwóch, gdyż żelazny Ludwik nie doczekał w tych szeregach tejże rocznicy). Z racji nieobecności na balu/gali (czy jak zwał ten spektakl) sąsiadów z Rosji, piosenka „Marusia” zostaje chwilowo wstrzymana i wykreślona ze scenariusza niepodległościowego święta.

I tylko żal, smutek i nostalgia pozostaje, że wśród patriotycznych śpiewaków zabraknie barda IVRP – Rosiewicza, z nostalgicznie nuconą przez prawdziwych patriotów pieśnią „Z PiSem, PiSem, Polska Europy tygrysem”. Łza się w oku kręci, a w gardle rodzi się niemoc.

To będzie piękny bal/gala/koncert/uroczystość i tylko głośno się zastanawiam, co aż takiego złego zrobił w swym życiu obecnie nam panujący Pan Prezydent, że robią mu to jego (genialni) najbliżsi. Pytanie to , oczywiście czysto retoryczne.

Pozdrawiam z patriotyczną pieśnią “Małgośka” na ustach.

[Źródło: Mireks]

Kolejna bitwa morska w szklance wody została wygrana przez prezydenta. On wygłosił orędzie. I odniósł zwycięstwo. Pyrrusowe. Zaiste, w dużym pałacu działa antyprezydencki układ. Skłania szefa do publicznych wystąpień na własnych warunkach. Wypadałyby fatalnie gdyby się dało jeszcze bardziej obniżyć jednocyfrowe notowania prezydenckiego poparcia społecznego. Nie bardzo to już jednak możliwe, to i skutki tego “zwycięstwa” nie będą chyba dla prezydenta tak dotkliwe, jak by mogły być.

Lech Kaczyński przy tym ujawnił się jako lider państw posowieckiej wschodniej Europy. Na ogół małe państwa unijne się doraźnie grupują wokół dużych. Nie bardzo jednak jest rozsądne kreowanie się na ich szefa dlatego, że się im wyświadczyło uprzejmość i zaoferowało własny samolot na wyjazd do Gruzji. Mali nie lubią być traktowani paternalistycznie.

Fiasko poczynań zagranicznej polityki prezydenckiej w sprawie pozyskania bakijskiej ropy i środkowo azjatyckiego gazu jest już raczej wyraźne. W tym świetle rozpoczęcie prac nad budową świnoujskiego gazoportu cieszy niepomiernie. Wraz z obecnie udostępnionymi własnymi złożami zapewni on pokrycie dwóch trzecich naszego zapotrzebowania na gaz. O tym nie było mowy w orędziu ale to się tam nie mogło znaleźć.

Orędzie bowiem było zestawieniem prezydenckich osiągnięć.

Dwa są niewątpliwe. Po pierwsze przyznanie, że Traktat Lizboński i jego poparcie przez Polskę było sukcesem. Po drugie, uświadomienie światu, że obłaskawienie Rosji jest niewykonalne i jej droga do demokracji musi być przeprowadzona przez katharsis, jakie spowoduje izolacja tego państwa. Oba te osiągnięcia sam prezydent znacznie przedtem zdezawuował. Pierwsze poprzez jego sponiewieranie w ambicjonalnych gierkach wewnętrznych. Drugie poprzez mało poważne wypowiedzi o walce z Rosją. Oba się jednak ostały i oba słusznie są przez Lecha Kaczyńskiego podnoszone jako jego osobiste.

Największym jednak osiągnięciem jest doprowadzenie do umowy w sprawie tarczy. Tutaj upór Lecha Kaczyńskiego okazał swą pozytywną stronę. Mamy dzięki temu powody do nadziei, że nasza armia dołączy do nowoczesnych sił zbrojnych Zachodu, jako równa im uzbrojeniem. A to z kolei jest zasługą rządu.

W sumie, nie jest źle. Rosja sama sobie znakomicie szkodzi swoim mocarstwowym podejściem do sąsiadów. Nasze werbalne naśladownictwo jej rzeczywistego tromtadractwa może nam tylko ograniczyć płynące z tego korzyści. Ale ich nie zniweczy.

[Źródło: Stary]

“Ja jestem!” – Salon24, 2008 – 05 – 08, Łukasz Warzecha

„Ja jestem!” – dumnie, wyniośle i z miną wielce nadąsaną oznajmiła dziennikarzom w Sejmie minister Anna Fotyga (b. NMSZOCKZ), pytana, czemu nie pojawił się sam Lech Kaczyński. Od razu przypomniał mi się genialny skecz Laskowika i Smolenia z głębokiego Peerelu:

- Czy są jajka?

- Nie ma.

- A chleb?

- Nie ma.

- A…

- Nie ma.

- …

- Nie ma.

Chwila milczenia.

- A co jest?

- Ja jestem.

Minister Fotyga tłumaczyła mętnie, że prezydent ma wiele innych, wcześniej zaplanowanych zajęć, ale w toku dalszego drążenia w programach publicystycznych w ciągu dnia ustalono wreszcie, dzięki nieocenionej Elżbiecie Jakubiak, że pan prezydent chciał po prostu uniknąć sytuacji, gdy znowu zostanie obrażony.

Na ogół nie trawię Stefana Niesiołowskiego, ale w tym wypadku jego komentarz był w stu procentach trafiony: jak ktoś jest do tego stopnia wrażliwy na krytykę, nawet pośrednią, to nie nadaje się na tę funkcję. Nie było to zresztą stwierdzenie zbyt odkrywcze.

Prezydent, jak słusznie zauważyła minister Jakubiak, podczas exposé Radka Sikorskiego nie miał obowiązku być obecny. To fakt. I nikt nie miałby do niego pretensji, gdyby swoim zachowaniem od początku kadencji nie zapracował sobie pilnie na wizerunek nadwrażliwca, który obraża się co tydzień. Ponieważ jednak taki właśnie wizerunek prezydenta się utrwalił, przeto jego nieobecność została odebrana jako kolejna dziecinna demonstracja. Tu l’as voulu, Georges Dandin.

Demonstracją było również przysłanie na exposé minister Fotygi (inna sprawa, że przysłanie kogoś o niższej randze również zostałoby odczytane jako demonstracja, z czego płynie wniosek, że najlepiej by było, gdyby w Sejmie zjawił się sam pan prezydent), ale ta akurat zasłużenie musiała wysłuchać litanii zarzutów pod swoim adresem, zawartych w exposé. Madame Fotyga to zaiste postać szczególna. O Józefie Oleksym mówiło się swego czasu, że najpierw zza zakrętu sejmowego korytarza wyłania się jego majestat, a dopiero potem sam Oleksy. Z Fotygą sytuacja jest podobna: najpierw zza zakrętu wyłania się jej nadąsanie i naburmuszenie, a dopiero potem sama pani minister. Dobranie sobie takiej osoby na bliskiego współpracownika jest przykładem modelowego strzału w stopę. Wyobrażam sobie, jak musi z tego powodu cierpieć Michał Kamiński, który jednak zupełnie beznadziejny w dziedzinie PR-u nie jest i widzi, że wystarczy jedno publiczne pojawienie się b. NMSZOCKZ Fotygi, aby zniweczyć kilka tygodni jego w miarę udanej pracy nad ociepleniem wizerunku prezydenta.

Sam prezydent zresztą także robi wiele, żeby sfrustrować swojego speca od wizerunku. Z jednej strony decyduje się na występ u Tomasza Lisa, co jest krokiem dobrym i odważnym i za co prezydentowi należy się szczere uznanie. Z drugiej ogłasza podczas tegoż występu, że największym problemem polskiej demokracji jest IV władza. Już nie korupcja, nie „układ”, nie społeczne nierówności czy Donald Tusk, ale media.

To oczywiście w ustach pana prezydenta oraz prezesa PiS nic nowego. Śpiewka znana od dawna: media są nieobiektywne, gdyby były, to PiS wygrywałoby wszystkie wybory przez kolejnych 147 lat, a w ostatnich zdobyłoby 99,62 procenta głosów. W ogóle wszystko, co złe, dzieje się niemal wyłącznie przez media.

W tej wypowiedzi są dwa charakterystyczne punkty. Pierwszy to deklaracja, że właśnie media są największym problemem polskiej demokracji. Deklaracja nie tyle „odważna” (jak próbował ją przedstawiać w celu ratowania sytuacji Michał Kamiński), co absurdalna. W rękach osób niechętnych prezydentowi i jego środowisku jest to wprost wymarzony instrument, aby dowodzić, że Kaczyńscy są niebezpieczni dla ładu i stabilności.

I to jest punkt drugi: jeżeli pan prezydent wie, że media w większości nie są przychylne jemu ani jego środowisku – co jest faktem – to powinien unikać dawania im jakiegokolwiek pretekstu do ataków i strzec się wpadek. Media są, jakie są – wie o tym każdy rozsądny polityk. Nawet Tomasz Lis nie miał siły, żeby zaprzeczyć, że znaczna część spośród nich jest to środowiska PiS uprzedzona. Na całym zresztą świecie jest tak, że wśród dzienikarzy jest nadreprezentacja poglądów lewicowo-liberalnych (używając tych terminów umownie). Co do tego zatem trudno mieć wątpliwości i w tym punkcie z Lechem Kaczyńskim zgodzić się trzeba.

Pytanie brzmi natomiast, co z tym zrobić i jak się wobec takich mediów zachować. Od bynajmniej nie rozpieszczanego przez dziennikarzy Marka Jurka usłyszałem kiedyś, że obrażanie się przez polityka na media to tak, jakby się obrażać na powietrze, że jest zanieczyszczone. Z mediami trzeba nauczyć się grać. Lech Kaczyński jest pod tym względem wybitnym antytalentem.

Powie ktoś, że wygrywać można także ponad głowami mediów i dziennikarzy. Racja – i to się nawet raz Lechowi Kaczyńskiemu udało. Ale tylko raz i tylko przez moment. Żeby ciągnąć taką taktykę, trzeba być Ronaldem Reaganem. Zresztą docieranie do ludzi ponad głowami mediów również wymaga umiejętności grania z nimi, bo także jest rodzaj gry.

Lech Kaczyński to w tej chwili chodząca wizerunkowa klęska, mimo jaśniejszych momentów. Jest to tym bardziej przykre, że w takich właśnie pojedynczych jaśniejszych momentach – jak podczas szczytu w Bukareszcie – prezydent naprawdę zasługuje na uznanie. Takich chwil jest jednak zbyt mało, wizerunkowych klęsk zbyt wiele, a, jak wiadomo, walka z utrwalonym złym wizerunkiem jest niewyobrażalnie trudna.

Zachodzę w głowę, czy Michał Kamiński ma w rękawie jakiegoś asa, czy po prostu czmychnie chyłkiem z powrotem do Brukseli, nie chcąc oberwać za niedokonanie rzeczy niemożliwej, czyli za klęskę swojego pryncypała w następnych wyborach.

[Żródło: blog ŁW]

Prezydent bliżej ratyfikacji – “Rzeczpospolita, 2008 – 04 – 11

Prezydent Lech Kaczyński musi złożyć jeszcze jeden podpis, by traktat z Lizbony został przez Polskę przyjęty

Lech Kaczyński podpisał w środę ustawę upoważniającą go do ratyfikowania traktatu lizbońskiego.

Tydzień temu, po trzech tygodniach sporów między PiS a PO, ustawę uchwalił Sejm, a następnie Senat. Prezydent miał na jej podpisanie 21 dni, ale nie zwlekał.
[...]
Podpisana ustawa ma charakter techniczny i dopiero po jej opublikowaniu w Dzienniku Ustaw zacznie się liczyć termin, jaki ma na ratyfkację głowa państwa. Konstytucja nie reguluje kwestii czasu, jaki ma na to prezydent, dlatego się przyjmuje, że na ostateczne złożenie podpisu Lech Kaczyński ma czas do 31 grudnia 2008 roku. To termin, w jakim kraje Unii Europejskiej zobowiązały się do ratyfikacji traktatu.

Prezydent, jeszcze w dniu uchwalenia ustawy przez Sejm, zapowiedział, że nie złoży podpisu pod traktatem, dopóki nie zostanie uchwalona ustawa pozwalająca mu blokować odstępstwa od traktatu. Chodzi o gwarancje ustawowe dla mechanizmu z Joaniny (zakłada korzystny dla Polski mechanizm blokowania decyzji w UE) i protokołu brytyjskiego (ogranicza stosowanie Karty praw podstawowych).

Na ratyfikację traktatu prezydent Lech Kaczyński ma czas do końca tego roku

Takie ustalenia zapadły między prezydentem a premierem Donaldem Tuskiem podczas spotkania w Juracie. Ten kompromis pozwolił PiS na poparcie ustawy ratyfikacyjnej w parlamencie. Zgodnie z nim rząd ma przygotować nowelizację ustawy o współpracy Rady Ministrów z Sejmem i Senatem w sprawach dotyczących Unii Europejskiej. Nad zmianami przepisów tzw. ustawy kompetencyjnej pracują równolegle Kancelaria Premiera, Kancelaria Prezydenta, Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Klub PiS. Kilka dni temu prezydencki minister Andrzej Duda powiedział „Rz”, że w Kancelarii Prezydenta są przygotowane założenia gruntownych zmian w ustawie kompetencyjnej.

Z kolei Centrum Legislacyjne Rządu powołało zespół ekspertów w tej sprawie. Niewykluczone, że nowelizacja będzie wymagać zmian w konstytucji.

Od Redakcji:

Decyzja o podpisaniu ustawy nie ma żadnego znaczenia. Lech Kaczyński będzie odkładał podpisanie
(ratyfikację traktatu) do czasu, kiedy jego brat nie doprowadzi znów do spójności swojej partii.

A to może potrwać. Nie przewidujemy, aby podpis został złożony wcześniej, niż na jesieni.

Lech Kaczyński jest odpowiedzialny za raport o WSI – Azrael, 2008 – 04 – 10

Ostatnie doniesienia gazety „Dziennik”, mające być jakoby przeciekiem z I. aneksu raportu Antoniego Macierewicza, z lutego 2007 (miały być następne) – zwróciły znów uwagę na służby specjalne, a właściwie na to, co z nich pozostało.

Raport został opublikowany po serii mniej lub bardziej kontrolowanych przecieków (słynna lista 300 polityków – agentów) i wywołał wielką burzę. W raporcie po raz pierwszy w dziejach wywiadu wojskowego demokratycznego państwa, zostały wymienione nazwiska szefów służb informacyjnych, nazwiska kilkuset oficerów pracujących w służbach, nawet do 2006 r. Czynnych oficerów służb na placówkach zagranicznych, także w Iraku i Afganistanie. W opracowaniu znalazł się cały skład Biura Studiów i Analiz, zarządów WSI, kadra Centrum Szkolenia Wojskowych Służb Informacyjnych, Centrum Bezpieczeństwa Teleinformatycznego, oddziałów kontrwywiadu rodzajów sił zbrojnych i inne. Oraz nazwiska i firmy, które były polską, aktualną agenturą na placówkach zagranicznych, na przykład pracownicy Impexmetalu i Bumaru.

Skandal, kory wywołał ten raport, miał reperkusje w postaci wystąpień Rzecznika Praw Obywatelskich oraz niezliczonych spraw, skierowanych przez osoby pokrzywdzone niezasłużonym umieszczeniem ich nazwisk w tym materiale (Grajewski, Nowakowski, dla przykładu). Dodatkowo, okazało się, że Lech Kaczyński dokonał samowolnie zmian w dokumencie już przyjętym i podpisanym przez premiera, marszałków Sejmu i Senatu, wykreślając z niego partię materiału i kilka nazwisk.

Rewelacje „Dziennika” z przed kilku dni wyglądają na zaplanowaną prowokację, mającą , po pierwsze, zmusić Lecha Kaczyńskiego do ujawnienia aneksu, po drugie doprowadzić do ułatwienia działań służb SKW i ABW w komisji weryfikacyjnej WSI, kierowanej obecnie przez Jana Olszewskiego, a mającej swą siedzibę na ulicy Karowej, w Burze Bezpieczeństwa Narodowego.
W materiale dziennikarze stwierdzają, że ponoć „Lech Wałęsa, jako prezydent, budował w swojej kancelarii oraz w BBN nieformalną i pozakonstytucyjną strukturę, która miała kontrolować i zlecać zadania UOP i WSI” (Dziennik). W aneksie znajduje się konkluzja, że Lecha Wałęsę i trzech ministrów ON – Onyszkiewicza, Komorowskiego i Szmajdzińskiego należałoby postawić przed Trybunałem Stanu.
Antoni Macierewicz zaprzecza, jakoby doniesienia gazety „Dziennik” były prawdziwe.

Przypomnijmy, że aneks trafił na ręce Lecha Kaczyńskiego tuż przed objęciem władzy przez rząd Donalda Tuska.

Jarosław Kaczyński, w dzisiejszym wywiadzie dla „Sygnałów Dnia” w programie I PR, stwierdził, że mianowanie Antoniego Macierewicza na stanowisko szefa komisji likwidacyjnej WSI, następnie na szefa komisji weryfikacyjnej i szefa SKW – to tylko jego wyłączna decyzja i odpowiedzialność. I że tylko taki człowiek „zdeterminowany” jak właśnie Macierewicz mógł dokonać takich działań likwidacyjnych i „oczyszczających”. Oczywiście, nie obeszło się także o „lobby służb specjalnych”.

Zgadza się, nominacja i działania Macierewicza są wynikiem decyzji Jarosława Kaczyńskiego.

Ale odpowiedzialność za efekt jego poczynań spływa już tylko na Lecha Kaczyńskiego.

To właśnie kancelaria Lecha Kaczyńskiego, myśląc, że rząd brata Jarosława będzie rządził długo, złożyła późną jesienią 2006 roku ,projekt nowelizacji projekt nowelizacji ustawy o likwidacji WSI, tak aby to właśnie prezydent mógł ujawnić raport razem z nazwiskami funkcjonariuszy WSI oraz agentów tej służby. Sejm poparł to głosami koalicji PiS, LPR i Samoobrony – przeciw były SLD, PO i PSL.

Oznacza to ni mniej ni więcej, że gorący kartofel, obrany i podgotowany przez Antoniego Macierewicza ,jest w rękach Lecha Kaczyńskiego. A ten, z przyczyn czysto politycznych – zwleka z odtajnieniem materiału.

Przez ogłoszeniem tego aneksu musi on zostać przekazany Donaldowi Tuskowi, Bogdanowi Borusewiczowi i Bronisławowi Komorowskiemu.
A przecieki mówią też, że w tym materiale mogą być oskarżenia wobec polityków Platformy Obywatelskiej, bo chyba nikt nie ma wątpliwości, że aneks miał zadania nie tylko weryfikacyjne, ale również polityczne.

Ujawnienie tego dokumentu może mieć nieobliczalne skutki. Jeżeli okaże się, że informacje w nim zawarte nie znajdą potwierdzenia w faktach, ani materiałach źródłowych – może to mieć konsekwencje prawne, poważne konsekwencje wobec głowy państwa, łącznie z rozpoczęciem procedury postawienia go przed Trybunałem Stanu (co oczywiście z arytmetyki sejmowej jest prawie niemożliwe), i dalsze osłabienie pozycji Lecha Kaczyńskiego, w kontekście wyborów prezydenckich w roku 2010.

Co powinna robić Platforma Obywatelska? Oczywiście, głośno i dobitnie domagać się ujawnienia raportu. I z powodów czysto pragmatycznych – opisanych powyżej – i oczywiście z powodów przejrzystości życia politycznego

Azrael

[Źródło : Blog Azraela]

Prezydent sobie nie radzi. Najwyższy czas odejść? “Pardon”, 2008 – 04 – 10

W wywiadzie dla światowej agencji prezydent opowiada rzeczy, które jawnie przeczą wcześniejszym wypowiedziom szefa polskiego MSZ. Co się dzieje? Czy ktoś prezydenta jeszcze kontroluje?
Dwa tygodnie temu Radosław Sikorski oświadczył, że prawdopodobnie już w kwietniu Polska zdejmie swoje weto, blokujące dotychczas rozpoczęcie rozmów UE z Rosją. Minister powiedział to publicznie, co odnotowały agencje. Również rosyjskie.

Tyle że pan prezydent wczoraj wszystko… odwołał. W wywiadzie dla Reutersa powiedział, że Polska będzie się wahać ze zniesieniem weta, dopóki Ukraina i Gruzja nie zostaną objęte programem MAP, przygotowującym je do wejścia do NATO.

Z pewnością powinniśmy rozmawiać, z pewnością powinniśmy budować atmosferę, w której nieufność jest zredukowana. Ale czy rozmowy strategiczne mogą zostać odblokowane w bliskiej przyszłości, to inna sprawa. Najpierw chciałbym wiedzieć jak ma zostać rozwiązana sprawa MAP dla Ukrainy i Gruzji.

Wszystko to całkowicie nie ma sensu. Przecież pan prezydent dopiero co ogłosił swój wielki sukces na szczycie w Bukareszcie, i to bez MAP:

Ukraina i Gruzja staną się członkami NATO. Dziś to oświadczamy. To jest otwarcie drzwi. Niektórzy mówią, że to wręcz więcej niż MAP, bo MAP to jest plan przygotowań. Ja nie twierdzę, że to jest więcej, natomiast twierdzę, że to jest olbrzymi sukces przede wszystkim Gruzji i Ukrainy, ale także i nasz, ponieważ niezwykle ostro o to zabiegaliśmy.

Czyżby więc ktoś przeczytał nasz tekst i wytłumaczył prezydentowi, że to nie był żaden sukces?

W każdym razie szantażowanie Unii Europejskiej jest pomysłem co najmniej ryzykownym. Podobnie jak wysyłanie w świat sprzecznych komunikatów. Rosjanie już pytają, kto właściwie odpowiada w Polsce za politykę zagraniczną – czyje słowa są wiążące, i kogo świat ma słuchać. W Rosji dziwaczna wypowiedź prezydenta Kaczyńskiego stanowi sensację dnia.

Oczywiście nie od dziś jest jasne, że prezydent nie bardzo rozumie konstytucję i nie wie, że według niej za politykę zagraniczną odpowiada rząd. Jednak jego obecny występ, w którym na arenie międzynarodowej podważa wcześniejsze zapowiedzi Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jest już chyba przesadą.

Pan prezydent nie rozumie chyba również istoty polskiego weta. Nie było ono spowodowane chęcią dokuczenia Rosji, ale kwestiami handlowo-energetycznymi – które, jak stwierdził minister Sikorski, zostały uregulowane. Weto straciło więc prawo bytu.

Kompromitującym absurdem jest próba rozciągnięcia weta w jednej sprawie na sprawę całkiem inną. Jest to dziecinada w dyplomacji niedopuszczalna. Podobnie jak próby prowadzenia przez prezydenta swojej własnej polityki zagranicznej – niezależnej od polityki rządu. Gdyż rząd zapowiedzi ministra Sikorskiego dotąd nie odwołał, zresztą byłoby to niepoważne.

Apelowaliśmy niedawno, by odsunąć pana prezydenta od polityki zagranicznej, w której jego działania odnoszą skutek odwrotny do zamierzonego.

Coraz więcej wskazuje bowiem na to, że pan prezydent nie bardzo sobie radzi ze swoimi obowiązkami, zwłaszcza na arenie międzynarodowej – i wystawia na szwank wiarygodność państwa.

Być może najlepszym wyjściem byłoby więc odsunięcie pana prezydenta od polityki w ogóle.

[Źródło: Pardon.pl]

Epokowy pan prezydent - komentarz z portalu pardon.pl

Wyturla się z przestraszoną miną, eskortowany przez szwadron borowików i wierną świtę zer typu Fotyga, gruby Kamiński, Nelly Rokita, Łopińsk, szalony Macierewicz i reszta tych zboczeńców.
Poczłapie starczym krokiem, wespnie się z tródem na mównicę, zza której będzie mu ledwie głowa wystawać, chwyci ją drżącymi rękami, zaciśnie zwieracze i potoczy po sali półprzytomnym wzrokiem, pełnym przerażenia i nienawiści.
Zamlaska coś, posapie, pomruczy, zakołysze się, przyśnie, i jak zacznie działać tlen, pompowany przez pięć z sześciu mikrofonów i podana wcześniej wiagra i adrenalina, wreszcie wyduka z siebie z trudem stek jakichś pierdół bez ładu i składu.
Z trudnością niedołężnego starca zrobi to, co mu szalony brat kazał i na karteczce wypisał, a co on cały dzień wkuwał do głowy.
W rzadkich przerwach, gdy wróci mu na moment lepsza świadomość, pomlaska nienawiścią, złośliwością i butą, kąśnie Tuska, kopnie Niesiołowskiego, warknie na Sikorskiego, pouczy Schetynę, plunie na Palikota, wezwie z wizyt zagranicznych wszystkich dyplomatów, by pakazać im, jaki to on jest ważny.
Rzuci słowa: “walka z układem”, “IV RP”, “odnowa moralna”, “wzrost gospodarczy”, “trzy miliony mieszkań”, doda w trakcie dukania nowe, czwartorzeczpospolitne słowa, typu “przyjomć”, “patalogie”, “wziomć”, “som” i porazi wszystkich swoim “”"profesorstwem”"”, aż oniemieją z zachwytu.
Na koniec odśpiewa hymn Polski ze słowami “z ziemii polskiej do polski”, zrobi wpis do księgi pamiątkowej z błędem ortograficznym, pożegna się słowami “Spieprzaj, pan, spieprzaj, dziadu”, obrazi się na wszystkich (prócz brata), zakołysze się, stęknie, mlaśnie, sapnie i zaśnie, bo tlen podawany z mikrofonu się skończy, a wiagra i adrenalina wyparuje.

Taki prezydent to nie jak tarcza, to jak parasol nad całym krajem, Mościcki, Narutowicz na kolana normalnie padają przed tym śniętym fenomenem, metrpięćdziesiąt w kapeluszu!

Polacy nie kochają Prezydenta - Salon24, Jaga 

Waletynkowo wstrzelił się CBOS z ostatnim sondażem. Wynika z niego, że Prezydent Lech Kaczyński nie jest kochany przez Naród, co od dawna przecież nie jest niespodzianką, ale tak źle jeszcze nie było. Jak podaje sondaż przeprowadzony w pierwszych 4-ch dniach lutego br. źle ocenia Prezydenta aż 60% ankietowanych (34% – raczej źle i 26% – zdecydowanie źle), a jedynie 29% ankietowanych ocenia pozytywnie (25% – raczej dobrze i 4% – zdecydowanie dobrze).

Od styczniowego sondażu Prezydent utracił aż 7 punktów procentowych poparcia i zyskał tyle samo opinii negatywnych o sprawowaniu przez niego urzędu.

Prezydent traci w oczach Narodu i co ciekawe, aż 33% wyborców głosujących na Lecha Kaczyńskiego w II turze wyborów prezydenckich obecnie ocenia krytycznie jego pracę. Na Prezydencie zawiedli się więc ci, którzy dali mu w wyborach kredyt zaufania.

Czy Prezydent i jego otoczenie czytają sondaże? Zapewne tak, ale nie potrafią jak widać wyciągać dla siebie wniosków, bo styl w jakim Lech Kaczyński sprawuje swój urząd nie zmienia się w pozytywnym kierunku, lecz w kierunku odwrotnym.

Jak w takiej sytuacji Prezydent Lech Kaczyński, który w roku wyborów będzie miał 61 lat, może spodziewać się szansy reelekcji na kolejną kadencję? A może ten wariant wcale nie jest brany pod uwagę i PiS zaskoczy nas całkiem innym kandydatem, kto wie, może nawet z najbliższego, rodzinnego otoczenia Pana Prezydenta? A może rozczarowanie Lechem Kaczyńskim przeniesie się też z czasem i na jego brata?

Kwestia kandydata PiS-u na najbliższe wybory prezydenckie 2010 r. wydaje się jeszcze otwarta, ale Lech Kaczyński pogrąża się w braku akceptacji i chyba nic nie jest w stanie tej tendencji zatrzymać. A na pewno nie obecni najbliżsi współpracownicy Prezydenta z Michałem Kamińskim i Anną Fotygą na czele.

Polacy o Lechu Kaczyńskim – wynik najgorszy w historii – Onet, 2008 – 02 – 14

Pracę prezydenta Lecha Kaczyńskiego dobrze ocenia 29 procent ankietowanych, źle – 60 procent – wynika z najnowszego sondażu CBOS. Odsetek pozytywnych opinii zmniejszył się w porównaniu do stycznia o 7 punktów procentowych.
Z sondażu wynika, że Sejm i Senat nadal uzyskują stosunkowo dobre oceny. Pozytywnie pracę Sejmu ocenia 39 procent badanych, negatywnie – 42 procent; natomiast Senat pracuje dobrze w opinii 39 procent, źle – 31 procent.

Z sondażu wynika, że łącznie 29 procent ankietowanych pozytywnie ocenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego – 25 procent “raczej”, a 4 procent “zdecydowanie” dobrze. Negatywnie jego pracę ocenia 60 proc. ankietowanych: 34 procent “raczej”, a 26 procent “zdecydowanie źle”. 11 procent nie wyraziło opinii.

Zmniejszył się odsetek pozytywnych opinii

W stosunku do styczniowego sondażu o 7 punktów procentowych zmniejszył się odsetek pozytywnych opinii o prezydencie i o tyle samo wzrósł poziom negatywnych. Według CBOS, od początku obecnej kadencji odsetek osób wyrażających negatywną ocenę pracy prezydenta nigdy nie był tak wysoki.

CBOS podaje, że badanie zostało przeprowadzone kilka dni po publicznym sporze pomiędzy członkami rządu a Kancelarią Prezydenta. Sytuacja związana była z nagłym wezwaniem ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego na rozmowę z prezydentem i kontrowersjami co do uprawnień prezydenta jeżeli chodzi o ingerowanie w działania ministrów.

CBOS: powodem jest spór z rządem?

Według CBOS, doniesienia o nieporozumieniach pomiędzy rządem a Lechem Kaczyńskim mogły źle wpłynąć na poparcie dla działań głowy państwa. Jak podkreślił CBOS, poprzedni wyraźny spadek ocen prezydenta w grudniu 2007, nastąpił również po publicznym konflikcie z rządem.

Wyborcy L. Kaczyńskiego z drugiej tury wyborów prezydenckich w większości dobrze oceniają jego pracę (57 proc.), jednak co trzeci wyraża się krytycznie (33 procent). 10 procent wyborców Kaczyńskiego nie ma zdania na temat sprawowania przez niego urzędu prezydenckiego.

Badani którzy poparli w II turze wyborów prezydenckich obecnego premiera Donalda Tuska oraz osoby, które wówczas nie głosowały, w zdecydowanej większości negatywnie wypowiadają się o działalności L. Kaczyńskiego – odpowiednio 81 procent i 62 procent.

Elektorat PiS popiera prezydenta

Zdaniem CBOS znaczące jest to, że mniej osób deklaruje głosowanie na L. Kaczyńskiego w ostatnich wyborach, niż przyznaje się do poparcia Tuska. Można przypuszczać – według CBOS – że część elektoratu L. Kaczyńskiego, zapewne niezadowolona z jego działalności, ukrywa przed ankieterem swój ówczesny wybór.

Działalność urzędu prezydenckiego spotyka się z niemal powszechną akceptacją elektoratu PiS. Wyborcy PSL są w tej sprawie podzieleni, natomiast sympatycy PO, LiD oraz badani, którzy nie zamierzają głosować w ewentualnych wyborach, w większości wyrażają opinie krytyczne.

Polacy o parlamencie

Nadal stosunkowo pozytywnie oceniane są Sejm i Senat. Od stycznia minimalnie, na granicy błędu pomiaru, wzrósł odsetek ocen negatywnych.

“Raczej dobrze” prace Sejmu ocenia 38 procent badanych, “zdecydowanie dobrze” – 1 procent (łącznie 39 procent). W stosunku do poprzedniego badania poziom ocen pozytywnych zmniejszył się o 2 punkty procent.

“Raczej” negatywnie o pracy Sejmu wypowiedziało się 34 procent ankietowanych, natomiast “zdecydowanie” źle 8 procent – łącznie 42 procent, czyli o 3 punkty procent więcej niż w styczniu. Opinii nie wyraziło 19 procent respondentów.

Kto jest najbardziej krytyczny

CBOS podaje, że im badani mają lepsze wykształcenie, tym lepiej oceniają działalność Sejmu. Nieco bardziej krytyczni są najstarsi respondenci niż osoby młode i w średnim wieku.

Senat uzyskuje nieco lepsze notowania niż Sejm. Poziom akceptacji jego działań jest taki sam jak Sejmu (39 proc. – o 3 punkty procentowe mniej niż w poprzednim badaniu), ale mniejsza grupa wyraża dezaprobatę (31 proc. – 2 punkty procvowe więcej niż w styczniu).

Elektorat PO w większości wystawia Sejmowi dobre oceny. Potencjalni wyborcy PSL i LiD mają opinie podzielone, natomiast wśród zwolenników PiS przeważają oceny negatywne.

Badanie zrealizowano w dniach 1-4 lutego 2008 roku na liczącej 1137 osób, reprezentatywnej, losowej próbie dorosłych mieszkańców Polski

Prezydent ma wątpliwości do treści aneksu (“GW”, 2008 – 02 -05)

Aneks do raportu o likwidacji WSI może nie zostać ujawniony – dowiedziała się nieoficjalnie “Rzeczpospolita”.

Przed wyborami parlamentarnymi politycy PiS powtarzali, że aneks do raportu o likwidacji WSI zostanie wkrótce ujawniony. W październiku dokument trafił do prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Z jego treścią zapoznali się też m.in. były premier Jarosław Kaczyński oraz wicepremierzy. Opozycja krytykowała wówczas PiS za chęć wykorzystania zawartych w nim informacji w kampanii wyborczej. Jednak żadne takie informacje nie pojawiły się w czasie politycznej walki.

Dziś nikt oficjalnie nie chce wypowiadać się na temat przyszłości dokumentu. – Sprawa jest objęta tajemnicą państwową ś ucina pytania były wicepremier Przemysław Gosiewski, który czytał aneks. – Decyzja dotycząca aneksu jest obecnie w rękach prezydenta – zaznacza Antoni Macierewicz, likwidator WSI. Kancelaria Prezydenta milczy. Lech Kaczyński stwierdził w poniedziałek jedynie, że w aneksie są interesujące elementy.

Prezydent ma wątpliwości

Nieoficjalnie prezydenccy urzędnicy twierdzą, że aneks najprawdopodobniej się nie ukaże. – Decyzja oczywiście należy do prezydenta, ale ma on wątpliwości do niektórych treści aneksu – mówi “Rz” jeden z urzędników. – Ujawnienie samego raportu spowodowało już ogromną falę krytyki oraz podejrzenia o ujawnienie informacji o polskich agentach za granicą, a za to można trafić przed Trybunał Stanu. Prezydent jest więc bardzo uważny, jeśli chodzi o aneks – zaznacza.

Były premier zmienia zdanie

Jakie wątpliwości może mieć prezydent? “Rz” dotarła do jednego ze specjalistów, z którymi konsultowano aneks. Zgodził się na rozmowę, ale zastrzegł anonimowość. – Fragment, który ja dostałem do zaopiniowania, zawierał błędy. Poprawiłem je i mam nadzieję, że nie zostały pominięte w ostatecznej wersji aneksu. Inaczej w przypadku upublicznienia groziłoby ujawnienie informacji ważnych z punktu widzenia bezpieczeństwa kraju – mówi.

Informatorzy gazety twierdzą też, że sygnałem, iż aneks może się nie ukazać, jest postawa byłego premiera Jarosława Kaczyńskiego. Kilka dni temu niespodziewanie stwierdził, że Andrzej Grajewski, były przewodniczący Kolegium IPN, wymieniony w raporcie o likwidacji WSI, współpracował ze służbami dla dobra kraju.

* Od redakcji:

Wznawiamy działanie naszego portalu po długiej, nie planowanej przerwie. Mamy nadzieję, że znów będzie on zamieszczał nie tylko materiały z innych mediów – lecz również teksty autorskie,